Genieten van de kleine dingen, en weg met de ellende

img_20160830_140624

Ik heb al langer het idee om columns te gaan schrijven. Om te schrijven wat me bezig houdt, wat er gebeurt, dingen waar ik graag over wil schrijven. Ik vind het lastig omdat ik dat nog niet eerder heb gedaan en ik nu ook niet zo’n enorm bijzonder leven heb.Maar eigenlijk doet dat er ook niet toe. Het gaat niet altijd om de grootse zaken, het leven wordt juist fijn door kleine geluksmomentjes bij elkaar op te tellen.
Lees verder

Na klokslag twaalf: Een nieuw tijdperk voor sprookjes

dark-disney-princesses-jeffrey-thomas-7Toen ik aan jullie vroeg of ik een blogpost zou wijden aan mijn scriptieonderwerp: sprookjesadaptaties voor adolescenten, kreeg ik veel positieve geluiden terug. Dus bij deze! Ik zal niet mijn hele scriptie kopiëren en plakken, want de theorieën zijn allemaal niet zo spannend voor jullie, maar mijn bevindingen zijn wel interessant (vind ik, tenminste), dus vandaar deze post.
Lees verder

L.S. Watchman over The Sunken ‘Panesian en over het schrijven van een boek!

To the NaNoWriMo-cave!

Vandaag geef ik de blog-schrijfveer over aan L.S. Watchman (de auteur van ‘The sunken ‘Panesian) om te vertellen over zijn boek en over het schrijven van een boek. Geïnteresseerd in fantasy en/of in het schrijven, daadwerkelijk schrijven en publiceren van een boek, lees dan gauw verder!

“Hier is iets wat jullie en ik allebei niet gewend zijn, iets anders. Jullie zijn gewend om hier posts van Mariska te lezen, en ik ben gewend om in het Engels te bloggen. Maar ik denk dat, met een beetje geduld, we er samen wel wat van kunnen maken.
Lees verder

Literatuur uit Lissabon

IMG_3698

Waarom helemaal uit Lissabon? Waarom geen stukje over literatuur uit Parijs of literatuur uit Londen (die laatste zorgt voor een even leuke alliteratie, dus daar kan het niet aan liggen). Dat zal ik jullie vertellen. De studieverenigingen van Universiteit Utrecht zorgen ieder jaar voor een studiereis. Ontzettend leuk! En onze toffe vereniging Euphorion heeft besloten dat wij dit jaar naar Lissabon gaan!
Nu kun je als literatuurwetenschapper niet echt op vakantie gaan, en al helemaal niet met de studievereniging, zonder eerst op zoek te gaan naar literatuur uit dat land of nog beter: de plaats zelf. Hieronder volgen dus een aantal boeken die ik heb kunnen vinden, die zich afspelen in of rondom Lissabon, of boeken van Portugese schrijvers. Enjoy!
Lees verder

De dag waarop ik dacht dat ik m’n verstand verloren had..

Het begon als een doodnormale dag. Ik had heerlijk geslapen en kon wat langer blijven liggen dan normaal. Ik stond op, zette m’n laptop aan en zag dat ik weer wat nieuwe volgers erbij gekregen had. Yes! Toen keek ik op de klok en besloot ik me klaar te maken voor school.
Een halfuurtje later liep ik naar de bushalte. Het miezerde een beetje, maar het was niet heel erg koud. De bus was te laat, zoals altijd op donderdagochtend, maar ach, ik haalde mijn tweede bus, die richting Utrecht ging, en ik had zelfs twee stoelen voor mezelf. Geen gedoe met tassen. Ik ging een boek lezen en at een boterham. Tot nu toe nog steeds een normale dag.
Ik kwam mooi op tijd aan, ging met klasgenootjes nog wat koffie drinken en toen op naar het college. Het college was van onze favoriete docent. We grinnikten toen hij zijn favoriete woordje ‘pointe’ gebruikte in zijn college. Maar aangezien dat zijn favoriete woordje is, gebruikt hij het ook wel vaker. Dit was dus ook niets merkwaardigs.
Het college ging over een tragedie getiteld Iphigenie auf Tauris, geschreven door Goethe. Het was erg interessant.

Op een gegeven moment zei de docent dat we volgende week een bekend gedicht gaan behandelen van William Wordsworth, namelijk Daffodils (aka I wandered Lonely as a Cloud). Ik was verrast, want toevallig heb ik een aantal weken dit gedicht op mijn blog geplaatst omdat ik het een mooi gedicht vond. Vreselijk toevallig, en erg grappig ook. Maar niet onwaarschijnlijk.

Toen het college was afgelopen, gingen we terug naar het station. Ik miste mijn bus en moest een uur wachten op de volgende. Ook dat gebeurt wel vaker. Ik liep een beetje door het station en bleef een halfuur hangen in de bruna, kijkend naar nieuwe boeken die uitgekomen waren, en in een notitie in m’n telefoon noterend welke boeken ik nog wil gaan lezen.

Het leek een hele normale dag. Er was niets vreemds gebeurd. Toen was het tijd en ging ik naar mijn bus. Heel eventjes had ik weer twee stoelen voor mezelf, maar toen we bij het station in Vianen kwamen, werd het zo druk dat er toch iemand naast me kwam zitten. Ach.
En toen gebeurde het. We reden verder, binnendoor en niet over de snelweg. We reden langs lieflijke straatjes en weggetjes in Vianen en in Lexmond, we reden langs weiden. Ik keek een beetje uit het raam. En toen kwamen we langs een specifieke wei. Ik had het tot dat moment nog niet eerder opgemerkt. In de wei liepen enkele paarden. En een zebra.

                                                                                       bron