Recensie: A Court of Frost and Starlight

31076583Auteur: Sarah J. Maas
Titel: a Court of Frost and Starlight
Serie: A court of Thorns and Roses #3.1
Genre: YA Fantasy
Taal: Engels
Jaar: 2018
ISBN: 9781681196312
Aantal pagina’s: 229
Gelezen: Mei 2018
♥♥♥

Omslagtekst:
Feyre, Rhys, and their close-knit circle of friends are still busy rebuilding the Night Court and the vastly-changed world beyond. But Winter Solstice is finally near, and with it, a hard-earned reprieve.

Yet even the festive atmosphere can’t keep the shadows of the past from looming. As Feyre navigates her first Winter Solstice as High Lady, she finds that those dearest to her have more wounds than she anticipated–scars that will have far-reaching impact on the future of their Court.
Lees verder

De dag waarop ik dacht dat ik m’n verstand verloren had..

Het begon als een doodnormale dag. Ik had heerlijk geslapen en kon wat langer blijven liggen dan normaal. Ik stond op, zette m’n laptop aan en zag dat ik weer wat nieuwe volgers erbij gekregen had. Yes! Toen keek ik op de klok en besloot ik me klaar te maken voor school.
Een halfuurtje later liep ik naar de bushalte. Het miezerde een beetje, maar het was niet heel erg koud. De bus was te laat, zoals altijd op donderdagochtend, maar ach, ik haalde mijn tweede bus, die richting Utrecht ging, en ik had zelfs twee stoelen voor mezelf. Geen gedoe met tassen. Ik ging een boek lezen en at een boterham. Tot nu toe nog steeds een normale dag.
Ik kwam mooi op tijd aan, ging met klasgenootjes nog wat koffie drinken en toen op naar het college. Het college was van onze favoriete docent. We grinnikten toen hij zijn favoriete woordje ‘pointe’ gebruikte in zijn college. Maar aangezien dat zijn favoriete woordje is, gebruikt hij het ook wel vaker. Dit was dus ook niets merkwaardigs.
Het college ging over een tragedie getiteld Iphigenie auf Tauris, geschreven door Goethe. Het was erg interessant.

Op een gegeven moment zei de docent dat we volgende week een bekend gedicht gaan behandelen van William Wordsworth, namelijk Daffodils (aka I wandered Lonely as a Cloud). Ik was verrast, want toevallig heb ik een aantal weken dit gedicht op mijn blog geplaatst omdat ik het een mooi gedicht vond. Vreselijk toevallig, en erg grappig ook. Maar niet onwaarschijnlijk.

Toen het college was afgelopen, gingen we terug naar het station. Ik miste mijn bus en moest een uur wachten op de volgende. Ook dat gebeurt wel vaker. Ik liep een beetje door het station en bleef een halfuur hangen in de bruna, kijkend naar nieuwe boeken die uitgekomen waren, en in een notitie in m’n telefoon noterend welke boeken ik nog wil gaan lezen.

Het leek een hele normale dag. Er was niets vreemds gebeurd. Toen was het tijd en ging ik naar mijn bus. Heel eventjes had ik weer twee stoelen voor mezelf, maar toen we bij het station in Vianen kwamen, werd het zo druk dat er toch iemand naast me kwam zitten. Ach.
En toen gebeurde het. We reden verder, binnendoor en niet over de snelweg. We reden langs lieflijke straatjes en weggetjes in Vianen en in Lexmond, we reden langs weiden. Ik keek een beetje uit het raam. En toen kwamen we langs een specifieke wei. Ik had het tot dat moment nog niet eerder opgemerkt. In de wei liepen enkele paarden. En een zebra.

                                                                                       bron