The Walrus and the Carpenter

 

The sun was shining on the sea,
Shining with all his might:
He did his very best to make
The billows smooth and bright–
And this was odd, because it was
The middle of the night.

The moon was shining sulkily,
Because she thought the sun
Had got no business to be there
After the day was done–
“It’s very rude of him,” she said,
“To come and spoil the fun!”

The sea was wet as wet could be,
The sands were dry as dry.
You could not see a cloud, because
No cloud was in the sky:
No birds were flying overhead–
There were no birds to fly.

The Walrus and the Carpenter
Were walking close at hand;
They wept like anything to see
Such quantities of sand:
“If this were only cleared away,”
They said, “it would be grand!”

“If seven maids with seven mops
Swept it for half a year.
Do you suppose,” the Walrus said,
“That they could get it clear?”
“I doubt it,” said the Carpenter,
And shed a bitter tear.

“O Oysters, come and walk with us!”
The Walrus did beseech.
“A pleasant walk, a pleasant talk,
Along the briny beach:
We cannot do with more than four,
To give a hand to each.”

The eldest Oyster looked at him,
But never a word he said:
The eldest Oyster winked his eye,
And shook his heavy head–
Meaning to say he did not choose
To leave the oyster-bed.

But four young Oysters hurried up,
All eager for the treat:
Their coats were brushed, their faces washed,
Their shoes were clean and neat–
And this was odd, because, you know,
They hadn’t any feet.

Four other Oysters followed them,
And yet another four;
And thick and fast they came at last,
And more, and more, and more–
All hopping through the frothy waves,
And scrambling to the shore.

The Walrus and the Carpenter
Walked on a mile or so,
And then they rested on a rock
Conveniently low:
And all the little Oysters stood
And waited in a row.

“The time has come,” the Walrus said,
“To talk of many things:
Of shoes–and ships–and sealing-wax–
Of cabbages–and kings–
And why the sea is boiling hot–
And whether pigs have wings.”

“But wait a bit,” the Oysters cried,
“Before we have our chat;
For some of us are out of breath,
And all of us are fat!”
“No hurry!” said the Carpenter.
They thanked him much for that.

“A loaf of bread,” the Walrus said,
“Is what we chiefly need:
Pepper and vinegar besides
Are very good indeed–
Now if you’re ready, Oysters dear,
We can begin to feed.”

“But not on us!” the Oysters cried,
Turning a little blue.
“After such kindness, that would be
A dismal thing to do!”
“The night is fine,” the Walrus said.
“Do you admire the view?

“It was so kind of you to come!
And you are very nice!”
The Carpenter said nothing but
“Cut us another slice:
I wish you were not quite so deaf–
I’ve had to ask you twice!”

“It seems a shame,” the Walrus said,
“To play them such a trick,
After we’ve brought them out so far,
And made them trot so quick!”
The Carpenter said nothing but
“The butter’s spread too thick!

“I weep for you,” the Walrus said:
“I deeply sympathize.”
With sobs and tears he sorted out
Those of the largest size,
Holding his pocket-handkerchief
Before his streaming eyes.

“O Oysters,” said the Carpenter,
“You’ve had a pleasant run!
Shall we be trotting home again?’
But answer came there none–
And this was scarcely odd, because
They’d eaten every one…

– Lewis Carroll – Through the looking glass and what Alice found there

Recensie: Fortunately, the milk

17349203Auteur: Neil Gaiman
Titel: Fortunately, the milk
Genre: Jeugd, fictie, fantasy, humor
Taal: Engels
Jaar: 2015
ISBN: 9780062224071
Aantal pagina’s: 113
Gelezen: Januari 2017
♥♥♥♥

Omslagtekst:
“I bought the milk,” said my father. “I walked out of the corner shop, and heard a noise like this: thummthumm. I looked up and saw a huge silver disc hovering in the air above Marshall Road.”

“Hullo,” I said to myself. “That’s not something you see every day. And then something odd happened.

Find out just how odd things get in this hilarious story of time travel and breakfast cereal.
Lees verder

Recensie: A man called Ove

22698053 Auteur: Fredrik Backman
Titel: A man called Ove
Genre: Literatuur, fictie
Taal: Engels
Jaar: 2012
ISBN: 9781476738017
Aantal pagina’s:
337
Gelezen: Augustus 2016
♥♥♥

Omslagtekst:
A grumpy yet loveable man finds his solitary world turned on its head when a boisterous young family moves in next door.

Meet Ove. He’s a curmudgeon, the kind of man who points at people he dislikes as if they were burglars caught outside his bedroom window. He has staunch principles, strict routines, and a short fuse. People call him the bitter neighbor from hell, but must Ove be bitter just because he doesn’t walk around with a smile plastered to his face all the time?

Behind the cranky exterior there is a story and a sadness. So when one November morning a chatty young couple with two chatty young daughters move in next door and accidentally flatten Ove’s mailbox, it is the lead-in to a comical and heartwarming tale of unkempt cats, unexpected friendship, and the ancient art of backing up a U-Haul. All of which will change one cranky old man and a local residents’ association to their very foundations.
Lees verder

Review: Taal is zegmaar echt mijn ding

Taal is zeg maar echt mijn dingAuteur: Paulien Cornelisse
Titel: Taal is zegmaar echt mijn ding
Genre: Non-fictie, columns, taal
Taal: Nederlands
Jaar: 2009
Uitgeverij: Contact
ISBN: 9789025438838
Aantal pagina’s: 212
Gelezen: Juni 2016
♥♥♥♥

Omslagtekst
Paulien Cornelisse schrijft over taal. Niet over hoe het zou moeten, of hoe verschrikkelijk het is dat er mensen zijn die ‘groter als mij’ zeggen. Nee. Het gaat over taal zoals die op dit moment gesproken wordt. Dat is soms walgelijk, en soms aandoenlijk. Wat volgens Paulien Cornelisse in ieder geval vaststaat, is dat mensen bíjna nóóit zeggen wat ze bedoelen. (‘Als ik even heel eerlijk ben’ lijkt de opmaat tot vriendelijk commentaar, maar is meestal de inleiding tot keiharde kritiek onder de gordel).
Veel mensen vinden dat wij ons vooral door het gebruik van taal onderscheiden van de wilde beesten. Paulien Cornelisse ziet taal niet als een teken van civilisatie, maar meer als een voortzetting van omgangsvormen uit de oertijd. We zijn nog steeds bezig elkaar te vlooien en tegen elkaar te gillen, alleen doen we dat nu op een veel ingewikkelder manier. Je hebt ook mensen die niet willen toegeven dat de discussie inmiddels een ruzie aan het worden is. Die zeggen bijvoorbeeld: ‘Grappig dat je dat zegt,’ terwijl het helemaal niet grappig is.

Lees verder

Review: De verwarde cavia

29231764 Auteur: Paulien Cornelise
Titel: De verwarde cavia
Genre: Literatuur, fictie
Taal: Nederlands
Jaar: 2016
ISBN: 9789082430202
Gelezen: mei 2016
♥♥♥

Omslagtekst:
Het nieuwe boek van Paulien Cornelisse gaat niet over taal, maar over een cavia die op de afdeling Communicatie van een kantoor werkt.

Oké…Een cavia op een kantoor tussen de mensen: het klinkt wat onwerkelijk, maar voor iedereen die maar een blauwe maandag met collega’s heeft gewerkt, zullen de kantooravonturen in De verwarde cavia heel herkenbaar zijn.

Van de symbiotische relatie met het koffiezetapparaat tot passief-agressieve e-mails en duizelingwekkende perikelen rond de lief- en leedpot.

Lees verder

Kuren

Je zal maar Dikkertje heten
en moeten klimmen op een trap
– je achternaam is Dap –
om een klontje te geven
aan een giraf

Die Dikkertje durft
vroeg op, kwart over zeven
van boven naar beneden
van de nek van de giraf
daar val je veel van af
een pond minstens per dag

Toch een goed idee
elke dag op en neer
trap op nek af
en op een dag:
geen Dikkertje meer!

– Frank Eerhart