Home » Reviews: Boeken » Recensie: Laat los mijn hand

Recensie: Laat los mijn hand

35178715Auteur: Edward Docx
Titel: Laat los mijn hand
Genre: Literatuur, realisme
Taal: Nederlands (vertaald)
Jaar: 2017
ISBN: 9789025450724
Aantal pagina’s: 384
Gelezen: Augustus 2017
♥♥♥♥

Ik wil uitgeverij Atlas Contact bedanken voor dit recensie exemplaar!

Omslagtekst
Louis Lasker houdt zielsveel van zijn familie – de momenten dat het niet zo is daargelaten. Zijn twee halfbroers, Jack en Ralph, zijn fantastische, lastige mensen, maar heel druk met hun eigen ego’s. Louis’ leven staat in het teken van het verzorgen van zijn vader. Met zijn vieren ondernemen ze per busje een reis van Londen naar Zürich. Hun vader is ongeneeslijk ziek en hij wil op waardige wijze zijn leven beëindigen. In Engeland is dat bij wet verboden.

Recensie
Toen ik terug kwam van vakantie, had ik een leuke mail in mijn mailbox. Een mail van Atlas Contact met de vraag of ik dit boek wilde recenseren. Jullie weten dat ik geen groot fan ben van realisme maar dit verhaal klonk zo mooi dat ik het graag wilde lezen. En ik ben blij dat ik dat heb gedaan.

Het verhaal is een soort roadtrip. Louis zit met zijn vader in de auto, een busje waar ze al hun zomervakanties in hebben doorgebracht. Samen praten ze over vanalles, literatuur, de liefde, relaties, het verleden, noem het maar op. Over alles behalve waar ze naar op weg zijn: een levensbeëindigingskliniek in Zwitserland. Dat onderwerp is te zwaar en wordt genegeerd. Als lezer voel je dit heel goed aan. Je weet waar het over gaat, maar je voelt dat er moeite wordt gedaan de aandacht ergens anders op gericht te houden. Dat maakt het aan de ene kant erg zwaar (ik herinner me dat ik tussendoor zei dat een ‘lekker luchtig ya boek toch een stuk makkelijker is’) maar je voelt geen enorm verdriet. Het is niet zielig. Ook omdat je weet dat het de keuze van de vader is, en het zijn leven betreft.

Het verhaal is erg mooi en diepgaand geschreven. Over veel verschillende onderwerpen waardoor je gaat nadenken, wordt er op poëtische wijze geschreven. Een citaat dat ik heb opgeschreven:

Mijn hersens waren een gang vol kapotte spiegels

Het verhaal staat vol met dit soort prachtige beeldspraak waardoor je even kan stilstaan bij de taal en niet bij het onderwerp van het verhaal. Zo kun je, net als de hoofdpersoon en later ook zijn broers die zich erbij voegen, doorrijden, doorlezen, zonder te diep hoeven nadenken wat de eindbestemming is.

Het einde raakt je daarom des te meer. Omdat je als lezer het onderwerp uit de weg gaat, voel je je ijskoud wanneer je het einde leest. Natuurlijk, je weet wat er gebeurt, maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Ik vond het geen tranentrekkend einde omdat je voelt dat het goed is zo, het is wat de vader wilde. Maar je wordt er wel even stil van, en wederom, je gaat erover nadenken.

Ik vond dit echt een prachtig boek. Het is een prachtig onderwerp en het is zo realistisch beschreven waardoor je gaat meeleven met de personen, en voelen wat zij voelen, ontkennen wat zij ontkennen. Het verhaal raakt je. Ik ben erg blij dat ik het heb mogen lezen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s