Home » Reviews: Boeken » Review: Niets en niemand

Review: Niets en niemand

IMG_3282

Auteur: Ivo Bonthuis
Titel: Niets en niemand
Genre: Literatuur
Aantal bladzijden: 192
Gelezen: 22 – 27 september
♥♥

Achterkanttekst:
Op het vliegveld in Parijs wacht Laura Innes tot er weer gevlogen zal worden. Beeldschermen tonen de brokstukken van het vliegtuig dat ze net heeft gemist. Het is de vraag of ze vanavond nog thuis zal komen. Het is de vraag of ze dat werkelijk wil. De familie Innes deed nooit aan ‘thuis’. Laura, Maxime en hun zoon Steven woonden overal en nergens, waren niemand verantwoording schuldig behalve elkaar. Ze zouden een leven lang in vrijheid schoonheid scheppen, en dat leek nog te gaan lukken ook. Totdat ze zich vestigden in Nederland. Waar uitzendwerk de familie ontwrichtte. Waar hun eigen wetten niets waard bleken te zijn. In de vertrekterminal ontvangt Laura haar doodsbericht. En ineens is alles weer mogelijk. Niets en niemand is een indrukwekkende roman over de zin en onzin van kunst, traditie en loyaliteit.

Dit is het eerste boek dat ik heb gelezen dankzij de leesclub: Een perfecte dag voor literatuur. Het leek me een interessant boek, dus ik gaf me op om het te gaan lezen en reviewen. Zie hieronder mijn review:

Review:
Misschien is het met literatuur net als met kunst. Ik vind de oude schilderijen van Monet, Vermeer en andere schilders echt prachtig, maar ‘moderne kunst’, daar vind ik niet zo veel aan.

Misschien is het met literatuur ook zo. Ik heb de afgelopen tijd vooral dingen uit de oudheid gelezen. Vergilius, Homerus, Sophocles.. Als ik dan ineens een literatuurboek lees dat een halfjaar oud is of iets dergelijks, dan is dat heel anders. Niet perse slechter, maar wel gewoon anders.

Ik vond dit boek niet zo geweldig. Toen ik de achterkant las, kreeg ik een soort Het regent zonnestralen idee in mijn hoofd. Nu ik het boek uit heb, blijkt wel dat dat niet klopt. Het boek gaat niet zo zeer over Laura en of ze wel of niet thuis zal komen, wat de achterkanttekst overigens wel suggereert. Het verhaal gaat meer over het verleden. Het alsmaar verhuizen en zich nergens echt vestigen, behalve op het laatst in een herenhuis in Utrecht aan de gracht. Het gaat over het leven van Steven (oftewel NinjaX) en de kunst van Maxime.

Wat ik vooral veel aantrof in het boek waren herhalingen. Ik moet nu de neiging onderdrukken om niet het aantal keren te gaan tellen dat het woord ‘hotdogkraam’ gebruikt wordt. Ook de kapotte violen, de fles melk die kapot gaat en het herenhuis aan de gracht zijn dingen die meermaals terugkomen.

Herhalingen zijn niet erg. Veel literatuurschrijvers gebruiken herhalingen. Vaak ook in meerdere boeken. Ik vond het toch in dit boek een beetje te veel worden. We weten inmiddels wel dat Maxime in een hotdogkraam werkt in de Jaarbeurs en dat hij eerst kunstenaar was..

Het is geen slecht verhaal. Ik vind de gehele verhaallijn best goed bedacht. Alleen de uitwerking valt me wat tegen. Zo had ik bijvoorbeeld graag Maxime’s reactie willen lezen op het overlijdensbericht van Laura. En ik had wel wat meer willen weten over Madeleine en over de avond waarop er iets mis ging tussen Laura en Maxime (dat begreep ik overigens sowieso niet).
Er waren enorm veel open plekken, terwijl, zoals ik al zei, sommige dingen eindeloos herhaald werden.

Er zaten wel interessante stukken tussen. Het stuk over de camping die ze gekocht hadden, of het stuk waar Maxime van wastrommels kunst wilde maken. Ook de blogs vond ik leuk om te lezen, al vond ik de naam NinjaX een beetje vreemd..

Ik weet nog steeds niet goed wat ik van dit boek moet vinden, of wat ik nu eigenlijk gelezen heb. Ik geloof ook dat ik de eerste twee hoofdstukken een stuk of 3 keer heb gelezen. Ik begreep gewoon niet wat ik aan het lezen was. Wat de schrijver wilde zeggen.

Ook vond ik er niet erg veel spanning in zitten. Het was niet zo dat je dacht, nú gaat er iets komen, of dat mijn nieuwsgierigheid gewekt werd. Dat komt omdat het vooral terugblikken zijn. Alles wat er verteld wordt, is in het verleden gebeurd. Het enige wat in het heden is, is Laura op het vliegveld. En het enige wat zij daar doet is zitten en naar mensen en televisieschermen kijken.

Ik denk dat ik het boek maar 2 sterren geef. Misschien 2,5, maar dat mag niet, dus rond ik het maar af. Ik vind dat er te veel open plekken in zitten die niet ingevuld worden, terwijl overige dingen eindeloos herhaald worden. De verhaallijn en het idee zelf waren goed, al vond ik de uitwerking wat minder.

Ieder zo zijn smaak. Toch wil ik de leesclub Een perfecte dag voor literatuur en de uitgeverij bedanken dat ik dit exemplaar toegestuurd heb gekregen, en het heb mogen recenseren.

Advertenties

2 thoughts on “Review: Niets en niemand

  1. Ik snap heel goed waarom je het boek niet zo geweldig vond, maar toch vond ik het wel heel mooi. Dat van die herhalingen was me eigenlijk niet opgevallen. Maar ja, zo kijkt iedereen weer met andere ogen naar een boek. En dat maakt het lezen van de recensies ook zo leuk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s